ΑΡΕΘΟΥΣΑ


ΨΗΦΟ ΣΤΑ 15
May 13, 2008, 9:16 pm
Filed under: 1

ΨΗΦΟ ΣΤΑ 15

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΡ. ΞΙΦΑΡΑΣ

 

            Με τον όρο χαρακτήρας εννοούμε την ύπαρξη μιας καθορισμένης μορφής έκφρασης της ψυχής ενός ανθρώπου. Είναι λοιπόν ο χαρακτήρας έννοια κοινωνική και δεν μπορεί να γίνει λόγος γι’ αυτόν παρά μόνο σε σχέση με το περιβάλλον του.

            Συνεπώς καταλαβαίνουμε όλοι ότι η πρόταση για ψήφο στα δεκαπέντε πρέπει να εξετασθεί από μια διαφορετική σκοπιά. Πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε ένα χαρακτηρισμό, λοιπόν, του σημερινού νέου των δεκαπέντε χρόνων,. Από το τελικό συμπέρασμα που θα εξάγουμε, θα γίνει φανερή η ωριμότητα ή ανωριμότητα της σημερινής νεολαίας, και συνεπώς θα δοθεί η σωστή απάντηση για την παραπάνω ερώτηση.

            Δύο θα πρέπει να είναι οι κύριοι πόλοι της έρευνάς μας: το κατά πόσο ενδιαφέρεται ο δεκαπεντάχρονος νέος για την πολιτική ζωή και ποιο είναι το ποσοστό υπευθυνότητας που τον διακρίνει.

            Οι ιδιότητες του χαρακτήρα καθορίζουν τη στάση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον του, απέναντι στους άλλους ανθρώπους, που έρχονται σε επαφή μαζί του, και τελικά απέναντι  στην κοινωνία γενικότερα και στα ζωτικά προβλήματά της. Ιδιαίτερα η τοποθέτηση του δεκαπεντάχρονου νέου απέναντι στα διάφορα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα της εποχής μας καθορίζει το αν ενδιαφέρεται για τα θέματα που απασχολούν την πολιτεία ή όχι. Το ενδιαφέρον του αυτό είναι και καθοριστικό μέτρο για να χαρακτηρισθεί ένας έφηβος  πολιτικά ώριμος.

            Το άλλο ουσιαστικά γνώρισμα ενός ανθρώπου ικανού να επιδείξει πολιτική δραστηριότητα είναι η υπευθυνότητα, που επιβάλλεται από το πολίτευμα της δημοκρατίας σαν καθήκον και βασική υποχρέωση του πολίτη, προς την πολιτεία. Έτσι η ελευθερία του νέου πολίτη για τη δημοκρατία είναι δεδομένη κι αυτός έχει την ιερή υποχρέωση να την διατηρήσει και να την χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά για το κοινό καλό.

            Γίνεται λοιπόν φανερό ότι 15χρονος νέος είναι και αυτός ένα μέλος ευρύτερης κοινωνικής ομάδας, που υφίσταται τις συνέπειες των αποφάσεων των μεγαλύτερών  του, χωρίς όμως να μπορεί να αντιδράσει.

            Από εδώ πηγάζει η ανάγκη για πολιτικοποίηση που γεννά το ενδιαφέρον του νέου (το οποίο και παραπάνω αναφέραμε σαν βασικό στοιχείο κρίσης του ως άξιου ή ανάξιου) για το δικαίωμα της ψήφου και που τον κάνει να επιφορτίζεται τις ευθύνες του προσδίδοντάς του ταυτόχρονα και μια διάθεση για ενεργητική συμμετοχή στα «κοινά»’.

            Βέβαια σ’ αυτό το σημείο πρέπει να τονίσουμε ότι με τον παραπάνω όρο, δεν χαρακτηρίζουμε τον νέο εκείνο που δείχνει μια διάθεση να κρίνει και να επικρίνει πρόσωπα και καταστάσεις, χωρίς να τις γνωρίζει, ούτε επίσης και εκείνο που προσπαθεί φανατικά να διαδώσει τις ιδέες και τις απόψεις του.

            Αντίθετα, πολιτικοποίηση του νέου σημαίνει γνώση του προσωπικού ρόλου που κατέχει μέσα στο οργανωμένο σύνολο-κοινωνία, και φυσικά συναίσθημα ευθύνης για κάθε κατάσταση καλή ή κακή, όπως και συνειδητή δράση.

            Αν τώρα αναλογισθεί κανείς ότι οι νέοι είναι αυτοί που κλείνουν μέσα τους τις ελπίδες του λαού για υλική ευημερία και πνευματική ανάπτυξη, διαπιστώνει ότι αυτή την πολιτικοποίηση, που ίσως κάποιοι χαρακτήριζαν «πρώιμη», τη ζητά η ίδια η φύση της δημοκρατίας, που έχει σαν βασικό της σκοπό  τη διασφάλιση της λαϊκής θέλησης και κυριαρχίας. Γιατί μόνο με αυτή ο σημερινός νέος μπορεί να ξεπεράσει την κατάσταση του ατόμου, να γίνει πρόσωπο και να ολοκληρωθεί σαν ελεύθερη και αυτόνομη προσωπικότητα. Κι αυτό μπορεί να το δει πολύ καλά ο καθένας, φτάνει να μελετήσει προσεκτικά τη σύσταση και τη δομή της πολιτείας και το ρόλο του πολίτη. Με τη μελέτη αυτή θα διαπιστώσει ότι η πολιτεία είναι ένας αυτόνομος κοινωνικός οργανισμός, που έχει το δικαίωμα και τη δύναμη να αυτορυθμίζεται και να ανταποκρίνεται απόλυτα στις ανάγκες των μελών του. Και φυσικά λειτουργικό της μέλος είναι ο πολίτης σαν άτομο και σαν πρόσωπο.

            Για αυτό και χρέος του πολίτη δεν είναι μόνο να υπακούει πρόθυμα στους νόμους, αλλά και να συμβάλλει στη σύλληψη, σύνταξη και θέσπισή τους. Αυτή ακριβώς η ανάγκη για καθορισμό των πολιτειακών αρχών, των νόμων, είναι που υπαγορεύει όχι μόνο τη συμμετοχή, τη συνεργασία και των καταμερισμό των δραστηριοτήτων, αλλά που συνηγορεί και στην παροχή ψήφου στους 15χρονους.

            Ας αναλογισθούμε πως η πολιτική στις μέρες μας είναι η ιστορία πάνω στη δημιουργία της και δεν είναι μια προσπάθεια και μια τεχνική για την κατάληψη της εξουσίας και τη διακυβέρνηση του κράτους, όπως κάποιοι θέλουν να την παρουσιάσουν. Πολιτική είναι η δυνατή θέληση που δείχνουν οι άνθρωποι όταν παίρνουν τη μοίρα τους στα ίδια τους τα χέρια. Και η πολιτική ένταξη δεν είναι μια πολυτέλεια για τους νέους των 15 χρόνων ούτε και μια εκλογή που θα μπορούσε να γίνει ή να μη γίνει. Η πολιτική είναι μια διάσταση της ζωής. Είναι υποχρέωση. Και η απομάκρυνση κάποιου, είτε νέου είτε ενήλικα, από την πολιτική ζωή δεν δικαιολογείται ούτε σαν διάθεση για ήρεμη ζωή, γιατί και έτσι μαρτυρά υποταγή και φόβο ή και μειονεξία μπροστά στους άλλους.

            Γι’ αυτό και δίκαια ο Θουκυδίδης θεωρεί σαν άχρηστο πράγμα τον πολίτη που στέκει μακριά από την πολιτική ζωή της χώρας.

            Όπως λοιπόν γίνεται φανερό και από όσα προαναφέραμε, υποστηρίζουμε την παροχή ψήφου στους νέους των 15 ετών, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα διευρυνθεί  το εκλογικό σώμα και θα τονωθεί το πολίτευμα της δημοκρατίας με νέους ανθρώπους γεμάτους δίψα για έργα, που θα κάνουν τον τόπο να προοδεύσει.


Leave a Comment so far
Leave a comment



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: