ΑΡΕΘΟΥΣΑ


ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
November 19, 2008, 8:26 pm
Filed under: 1

 Συμβολή στη Γιορτή  του Πολυτεχνείου

Το 10λεπτο του Α2.

Σύνταγμα: α) Εκείνοι……Εμείς.     β) Πίσω από τα κάγκελα.

8.   Καραϊσκου ΄Αντυ.

Εκείνοι, οι  Καθηγητές  της αντίστασης.

Εμείς, οι  μαθητές τους.

Εκείνοι θυσίασαν τη δικιά τους ζωή.

Εμείς τη θαυμάσαμε.

Εκείνοι   δεν δείλιασαν μπροστά στα τανκς.

Εμείς πρέπει να τους τιμήσουμε.

Εκείνοι αγωνίστηκαν και έφυγαν.

Εμείς ακόμη εδώ, τους θυμόμαστε.

 

Πίσω από τα κάγκελα

με τα χέρια σφιγμένα

καθόμασταν οι μαθητές

με κεφάλια υψωμένα.

Πίσω από τα  κάγκελα,

γύρω από φωτιές

όλοι φωνάζουμε

μ’ ενωμένες φωνές.

Πίσω από τα κάγκελα

με γερές καρδιές

μπήκαν τα τανκς

και πήραν ζωές.

 

9.   Καραμάνος Θάνος.

Εκείνοι προσπάθησαν να αντισταθούν πίσω από τα κάγκελα

σ’ αυτούς που θέλησαν να τους κυριεύσουν.

Εμείς δεν θα είχαμε τη δύναμη να σκοτωθούμε,

γιατί δεν έχουμε ζήσει εφτά χρόνια κάτω από το φασισμό.

 

Πίσω από τα κάγκελα οι ήρωες του  `73,

χωρίς φόβο και γνώση της αλήθειας,

εναντιώθηκαν δίχως να λογαριάσουν το Θάνατο.

 

10. Καρλής Γεράσιμος.

Εκείνοι, θυσιάστηκαν για μια καλύτερη ζωή,

για έναν καλύτερο κόσμο,

για ένα καλύτερο μέλλον.

Εκείνοι, θυσιάστηκαν  για τα ανθρώπινα δικαιώματα,

για την Ελευθερία,

για τη Δημοκρατία.

Εμείς, δεν τα εκτιμούμε πια αυτά.

Φαντάζουν  μακρινά  και άγνωστα,

ακατανόητα.

Εμείς, δεν είμαστε η καρδιά του Πολυτεχνείου.

Πίσω από τα κάγκελα, πολλές  φωνές.

Οι νέοι δεν φοβούνται τη χούντα,

την  κατακρίνουν.

Τα άρματα δεν θέλουν να εναντιωθούν σ’ αυτούς.

« ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

και η σιδερένια καγκελόπορτα πέφτει. . .

11. Καστάνια Αλεξάνδρα.

Εκείνοι αγωνίστηκαν.

Εμείς τους θαυμάζουμε.

Εκείνοι θυσιάστηκαν.

Εμείς τους τιμούμε.

Εκείνοι δεν δίστασαν,

δεν αδιαφόρησαν.

Εμείς τους φέρνουμε στη μνήμη μας

με ενθουσιασμό.

 

Πίσω από τα κάγκελα οι φοιτητές αγωνίστηκαν.

Πίσω από τα κάγκελα χάθηκαν ζωές.

Κάποιοι τόλμησαν, αντιστάθηκαν, θυσιάστηκαν.

Πίσω από τα κάγκελα ακούστηκε το σύνθημα

« Ψωμί, Παιδεία,  Ελευθερία ».

Πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.

12. Κατσέρης Γιάννης.

Εκείνοι ήταν νέοι, όπως εμείς.

Ήταν θαρραλέοι, αλλά εμείς είμαστε δειλοί.

Εκείνοι είχαν το θάρρος να αντισταθούν

στην αδικία, που έβλεπαν γύρω τους.

Εμείς, αντίθετα, φοβόμαστε να αντισταθούμε.

Να αντισταθούμε για να γίνει καλύτερος

αυτός ο κόσμος.

Εκείνοι το τολμήσανε και δικαιώθηκαν.

 

Πίσω από τα κάγκελα ήμουν

εκστασιασμένος από τις φωνές των συναγωνιστών.

Όλοι φωνάζουμε για να γίνει καλύτερος

αυτός ο κόσμος.

Για να κυβερνάμε εμείς αυτή τη χώρα.

Εμείς, ο ελληνικός λαός.

Και όχι οι ξένοι και το συμφέρον τους.

13. Κατσικαλάκη Χαρά.

Εκείνοι που πήραν με βία την εξουσία,

εκείνοι που κλείσανε τα στόματα  για πάντα,

εκείνοι που ζουν στη μνήμη με τα μελανότερα χρώματα.

Εμείς που ζήσαμε για την ελευθερία,

εμείς  που τώρα καταστρέφουμε τα πάντα,

καταπατώντας τις θυσίες εκείνων που πάλεψαν,

εκείνων που αγωνίστηκαν,

εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους.

Η δικτατορία δεν έλαμψε με το μαύρο ήλιο της,

το σκοτάδι δεν απλώθηκε στο γαλανό ουρανό μας.

Χάρη σ΄ εκείνους.

Πίσω από τα κάγκελα τα μάτια δακρύζουν.

Οι φωνές αντηχούν σε όλη την Ελλάδα.

Οι ψυχές γεμίζουν φαντάσματα,

που ζωντανεύουν παίρνοντας τη μορφή δικτατορίας.

Τα μυαλά γεμίζουν εικόνες.

Τα βλέμματα είναι φοβισμένα.

Περιμένουν.                                                                                                      Περιμένουν την ώρα του θανάτου.

14. Καφρίτσα ΄Αννα.

Εκείνοι, ματωμένα ρόδα που

προσπαθούν να επιζήσουν σε

ένα κόσμο γεμάτο αγκάθια.

Αγωνιστές ενός βίαιου κόσμου,

αναζητούν την προσωπική τους ελευθερία.

Αναζητούν ψωμί- παιδεία-ελευθερία.

Αναζητούν τη ζωή που τους                                                                                    ανήκει.

Εμείς, θεατές ενός βίαιου κόσμου,

παρακολουθούμε απαθείς τη ζωή

που κυλάει μπροστά μας,

τη δική μας ζωή που χάνεται.

Εμείς εδώ με τα χέρια σφιχτά δεμένα,

ανίδεοι της λέξης της μάχης,

βυθισμένοι σε έναν κάλπικο κόσμο

που μας τον παρουσιάζουν ιδανικό.

 

Πίσω από τα κάγκελα

πρόσωπα γεμάτα πάθος και ανδρεία,

πρόσωπα γεμάτα ελπίδες,

πρόσωπα που χάνονται

κάτω από τις ρόδες του τανκ.

Αλλά που μένουν για πάντα

σκαλισμένα στις καρδιάς μας.

32. Μακρυθανάσης Γεώργιος.

Πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου

βλέπω το χουντικό τανκ

να έρχεται κατά πάνω στην πύλη,

που είναι οι ελεύθεροι πολιορκημένοι.

Και τους στρατιώτες να σκοτώνουν

τα ίδια τα αδέλφια τους

χωρίς οίκτο.

 

Εκείνοι αγωνίστηκαν για τα ιδανικά,

αγωνίστηκαν για την Ελευθερία.

Εμείς δεν αγωνιζόμαστε για τίποτα.

Όλα τα βρήκαμε έτοιμα,

όλα αρχίζουμε να τα καταστρέφουμε.

Αρχίζουμε να μην τα εκτιμάμε.

(Τα κείμενα γράφτηκαν χωρίς προειδοποίηση σε 30΄πριν 12 χρόνια.

 Για τη γιορτή της Τάξης και του Σχολείου Π. Δαλαμάγκας)


Leave a Comment so far
Leave a comment



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s



%d bloggers like this: